خُب میریم که داشته باشیم بوی ماه مهر و مدرسه و دانشگاه و خلاصه از اینجور بو ها و حرف ها ؛ حتما اولین روزی که راهی کلاس اول دبستان و  مدرسه شدین رو یادتونه؟ من که یادمه ، یعنی اصلا عمرا فراموش کنم؛ حالا شاید یه روز براتون خاطره اش رو گفتم، ولی اونچه که امروز میخواهم بگم خیلی حیاتی تر از این حرف هاس و یه جورایی آینده همین بچه هایی که تازه میخوان برن مدرسه به همین موضوع بستگی داره! یه آمار سر انگشتی بهتون بدم که یکم موضوعی که میخواهم بگم بیشتر روشن بشه: ما تو کشورمون حدود ۱۵ ملیون دانش آموز داریم، و اگه برای هر کدوم ۱۵ هزار تومن لوازم تحریر گرفته بشه؛  ۲۲۵ ملیارد تومن پول میشه! که یقینا برای هر دانش آموز فقط ۱۵ هزار تومن مداد و پاکن و خودکار گرفته میشه، جدای از کیف و هزار جور وسیله دیگه!

در اینکه همه ما آریایی هایی اصیلی هستیم هیچ جای شک و شبهه ای نیست؛ حالا اگه یه «Hello,hi» اول حرف هامون و یه «oh my God» وسط حرف هامون، و یه «Ok,bye» آخر حرف هامون می گیم به آریایی بودنمون چنان خدشه ی بزرگی وارد نمیشه و تازه کلاس هم داره :) 

ولی خدایی خیلی ضایع است که پشت جا مدادیِ بچه هامون «made in china» یا هر کشور دیگه باشه! خلاصه مطلب اینکه برادر من؛ خواهر من ؛ بیایید دست بدست هم دهیم میهن خویش کنیم آباد! و خوشبختانه وسایل تحریری خوب و با کیفیتی کشور مون تولید میکنه، پس دیگه جای بهونه نمیمونه! نذاریم سالیانه مقدار زیادی از پول کشورمون بخاطر لوازم تحریر از کشور خارج بشه! بجاش کاری کنیم که چرخ کارخونه هامون بچرخه، بیایید اولین سوالی که در مورد جنسی که میخوایم بخریم این باشه که آقا جون این کار بچه های خومونه یا نه و اگه نبود نخریم! به همین راحتی کمی در آینده فرزندانمان سهیم باشیم.

 همه چی درست میشه اگه خودمون بخوایم.