به نام خالق قلم!

 مینویسیم ، و یه یک روز به تمام نوشته هایم نگاه میکنم و میبینم که چقدر پیر شدم ولی تک تک واژه ها هنوز سر جای خودشان هستند و هنوز همان بویی که باید بدهند را می دهند!

می توانی بنویسی و دلی را شاد و یا دلی را غمگین  و یا دلی را بیدار و یا دلی را غافل و یا دلی را عاشق  کنی!

این قدرت نوشتن هست!

و نوشتن آنقدر بزرگ هست که خدا هم در کتابش به آن قسم یاد میکند! 

 «وَالْقَلَمِ وَمَا یَسْطُرُونَ» 

می نویسم و بعدا خواهم گفت:

                                             یک چیز در دنیا دوست داشتم و آن هم همین بود!

 

پ.ن: ورود خودم رو به جمع وبلاگ نویسان،و تمام بچه های بیان مقدم میدارم :)